Trawa
niska, rozłogowa, po siewie rozwija się wolno, pełną wydajność osiąga w
drugim, trzecim roku. Plony zielonej masy są niższe od innych gatunków
traw. Wymagania glebowe ma niewielkie, od wilgotnych torfów do suchych
gleb mineralnych, wytrzymała na suszę. Lepiej odrasta po spasaniu niż
koszeniu, nadaje się głównie na pastwiska trwałe o mniejszej żyzności.
Trawa
trwała, niska, tworzy zbite kępki. Występuje na suchych i piaszczystych
glebach, bardzo dobrze znosi przygryzanie i udeptywanie, chętnie zjadana
przez owce, dobrze odrasta po wypasie. Przy wyższym nawożeniu azotem
bywa często zagłuszana przez gatunki konkurencyjne. Popularnie stosuje
się ją również do obsiewu trawników, suchych skarp.
Trawa
wysoka, tworzy rozłożyste kępy, korzeni się głęboko, wytrzymała na
niedobór wody, a równocześnie znosi wysoki poziom wody gruntowej. Trawa
trwała, wytrzymuje ostre zimy. Wiosną rusza wcześnie, azotolubna, o
dużej zdolności konkurencyjnej. Do niedawna traktowana jako trawa o
średniej wartości pokarmowej, smakowitości, po wykłoszeniu szybko
drewnieje i staje się małowartościową paszą. Prace hodowlane nad tym
gatunkiem w kierunku zmniejszenia zawartości krzemionki dały pozytywne
rezultaty w postaci nowych, lepszych odmian i możliwość skarmiania
od wczesnej wiosny do późnej jesieni (nie wykazuje zmniejszania
zawartości chlorofilu). Ponadto dobre plony uzyskiwane przy uprawie tak
na ciężkich glinach, jak
i na piaskach zwiększyły zainteresowanie tym gatunkiem w mieszankach.
Przydatna bardziej na łąki, z większym przeznaczeniem na kiszonki. W
runi pastwiskowej blaszki liściowe są trudniej zrywalne, twardsze w
porównaniu
z innymi gatunkami. Kostrzewa trzcinowa najbardziej przydatna jest na
gleby bielicowe o niskiej pojemności wodnej, gdzie w okresach posuch
letnich, jest jedynym gatunkiem obok kostrzewy czerwonej,
owczej i kupkówki gwarantującym plonowanie użytku.
Trawa
niska, rozłogowa, tworzy zwartą i silną darń. Podstawowa trawa w runi
pastwiska, a w runi łąk
jest trawą podszywkową. Dobrze znosi częste koszenie, przygryzanie i
udeptywanie. Wytrzymała na suszę,
ale znosi również zalewy. Dobrze rozwija się na glebach torfowych,
próchnicznych, gliniastych, nie udaje się
na glebach piaszczystych. Ma wysoką wartość pokarmową i chętnie jest
zjadana przez zwierzęta.
Do pełnego rozwoju dochodzi w trzecim roku rozwoju.
Jest
trawą niską, kępkową, ma dużą zdolność krzewienia, system korzeniowy
niezbyt głęboki, stąd jest wrażliwa
na letnie susze i mroźne zimy. Nie nadaje się na gleby organiczne,
podmokłe i zbyt suche. Bardzo dobrze znosi wałowanie i przygryzanie. Na
pastwiskach utrzymuje się dłużej niż na łąkach
(gdzie dochodzi do fazy kłoszenia i wypadania z runi). Jedna z
najlepszych traw pastewnych, krzewi się dobrze, silnie ulistniona,
szybko odrasta, pozytywnie reaguje
na częste wypasanie i koszenie, zwiększając krzewienie. Ma bardzo dobrą
wartość pokarmową - zawiera bardzo dużo węglowodanów rozpuszczalnych,
karotenu
i chlorofilu. W gatunku tym wyhodowano dużo odmian tetraploidalnych.
